ساز خاموش

پس از حمله مغولان به ایران و بویژه پس از انقراض خلافت عباسی نوعی از سردی در روابط ایران با مراكز نشر اسلام در آن دوره پدید آمد.
این سردی در دوران پس از ایلخانان ودر دوران چیرگی تیموریان و تركمانان به بیشترین حد خود رسید .
اما در دوران حكومت صفویان ورق برگشت.

زیرا یك نابغه كم سن و سال به نام شاه اسمعیل با ادعای مأموریت از سوی امام زمان و همچنین ادعای یافتن كمر و شمشیر و تاج و فرمان خروج از سوی امام زمان ، طغیان خود را بر پادشاهان آن دوران كه سنی مذهب بودند به صورت قیامی مذهبی و مأموریتی دینی ارائه كرد و مدعی شد كه هر كاری كه انجام می دهد به حكم و اراده امام زمان است .

این موضوع ( آمیزش دین و سیاست ) برای آن بود كه سلطنت خود را به صورت یك ماموریت مقدس دینی و الهی در بیاورد.
این موضوع كم كم چنان جدی شد كه نصب پادشاهان صفوی به سلطنت از جانب امامان صورت یك حقیقت اعتقادی گرفت ، بویژه كه عالمان مذهبی آن زمان هم بخاطر كسب موقعیت و ... درباره تایید سلطنت شاه اسمعیل و سایر شاهان صفوی شروع به جعل احادیث و روایات اسلامی نمودند .